Υπάρχουν βραδιές που μένουν για πάντα μέσα σου. Βραδιές που όσο κι αν περάσουν τα χρόνια, θα ζουν ξανά και ξανά σε κάθε ερυθρόλευκη καρδιά. Μία από αυτές είναι η 12η Μαΐου του 2013.

​

Ήταν τότε που ο Ολυμπιακός, μόλις ένα χρόνο μετά το έπος της Κωνσταντινούπολης, δεν έφυγε ποτέ από την κορυφή της Ευρώπης. Στο Final Four του Λονδίνου, η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα είχε ήδη κάνει μια δήλωση πρόθεσης: η νίκη με 69-52 επί της ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό δεν ήταν απλώς επικράτηση, ήταν κυριαρχία. Ήταν η απόδειξη πως αυτή η ομάδα δεν ήταν πυροτέχνημα μία χρονιά μετά την κούπα της Πόλης. Ο τελικός απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης φαινόταν εκ των προτέρων πιο αμφίρροπος. Μια νεανική, φρέσκια, γεμάτη ενέργεια ισπανική ομάδα, απέναντι στον κάτοχο του τίτλου. Και όμως, στα πρώτα λεπτά, τα πάντα έμοιαζαν να ξεφεύγουν από τα χέρια του Ολυμπιακού. Η Ρεάλ μπήκε φουριόζα, αποφασισμένη να επιβάλει το ρυθμό της και το 27-10 στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου αποτύπωνε τη σκληρή πραγματικότητα.

​

Οι Πειραιώτες δεν τρόμαξαν ούτε στο -19, ούτε μπροστά στη λάμψη της «βασίλισσας». Ο Πέρο Άντιτς με τη δύναμη του, ο Στράτος Περπέρογλου με την εμπειρία του, κι ο Έισι Λο με την ενέργεια και την αποφασιστικότητά του, έδωσαν το σύνθημα. Ο Ολυμπιακός άρχισε να πατάει ξανά στα πόδια του. Στο ημίχρονο, το 41-37 έδειχνε ότι κάτι άλλαξε. Κι ύστερα, ήρθε εκείνος. Το σάλπισμα της ερυθρόλευκης αντεπίθεσης… ήχησε και ο Βασίλης Σπανούλης ήταν μπροστάρης! Ο V-Span, που στο πρώτο ημίχρονο είχε 0/4 τρίποντα, άλλαξε την κατάσταση. Στο δεύτερο μέρος, άρχισε να «εκτελεί». Πέντε συνεχόμενα τρίποντα και μέσα σε λίγα λεπτά ο τελικός άλλαξε χρώμα. Η Ρεάλ έμοιαζε να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της και ο Ολυμπιακός... να πετάει πιο γερά από ποτέ.

 

Ο Λο, με 20 πόντους, 5 ριμπάουντ και 5 ασίστ, έγραψε το δικό του έπος. Ο Κάιλ Χάινς ήταν άξιος συμπαραστάτης. Και ο Γκιόργκι Σερμαντίνι, με μόλις έξι λεπτά συμμετοχής, πέτυχε το κρίσιμο καλάθι με φάουλ για το 78-70, σε ένα σημείο που όλα κρίνονταν.

​

Η Ρεάλ είχε χάσει τον έλεγχο. Ο Ολυμπιακός δεν κοιτούσε πια πίσω. Το 100-88 έστειλε την κούπα ξανά στο λιμάνι. Ο Σπανούλης ανακηρύχθηκε MVP του Final Four για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Και ο Γιώργος Μπαρτζώκας έγραψε ιστορία ως ο πρώτος Έλληνας προπονητής που στέφεται πρωταθλητής Ευρώπης. Ήταν το τρίτο back-to-back στην ιστορία της Ευρωλίγκας, αλλά ήταν το πρώτο για μια ελληνική ομάδα. Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε απλώς ένα τρόπαιο. Ανανέωσε με την Ευρώπη τους όρκους του μπασκετικού σεβασμού. Κυρίως όμως, κέρδισε την αιωνιότητα. 

​