Η 24η Απριλίου του 1997 είναι χαραγμένη βαθιά στη μνήμη των φίλων του Ολυμπιακού.  Εκείνη τη Μεγάλη Πέμπτη, στη Ρώμη, η ομάδα του Πειραιά κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης ανοίγοντας έναν νέο δρόμο για το ελληνικό μπάσκετ. 

​

Ήταν η μέρα που ένα όνειρο δεκαετιών έπαιρνε σάρκα και οστά. Ο Ολυμπιακός, με προπονητή τον αρχιτέκτονα Ντούσαν Ίβκοβιτς, έμπαινε στον μεγάλο τελικό του Final Four της Ρώμης απέναντι στην πανίσχυρη Μπαρτσελόνα, με στόχο όχι απλώς να κατακτήσει ένα τρόπαιο, αλλά να αλλάξει την ιστορία του συλλόγου για πάντα. Είχε προηγηθεί η εύκολη νίκη επί της Ολίμπια Λουμπλιάνας στον ημιτελικό.  

​

Τα πρώτα λεπτά του αγώνα έφεραν μαζί τους όλο το άγχος, όλη την πίεση, όλο το βάρος της ευθύνης. Οι «Ερυθρόλευκοι» δυσκολεύτηκαν να βρουν ρυθμό, να απελευθερωθούν. Η Μπαρτσελόνα έδειχνε πιο έτοιμη, πιο ήρεμη. Όμως εκείνη την ημέρα, ο Ολυμπιακός είχε κάτι που δεν μετρούσε στους αριθμούς: την απόλυτη δίψα για κούπα. 

Στο ημίχρονο, το σκορ ήταν 31–29 υπέρ των Πειραιωτών. Το δεύτερο ημίχρονο ήταν καταιγιστικό, η πορεία των «Ερυθρόλευκων» ήταν ασταμάτητη. Ηγέτης, ο Ντέιβιντ Ρίβερς. 

Ο Αμερικανός γκαρντ, σαν να έπαιζε με τη μοίρα, έδωσε μια παράσταση καριέρας. Έτρεχε το γήπεδο με την μπάλα σαν να τον κυνηγούσε το πεπρωμένο του, σκόραρε με κάθε τρόπο και πέτυχε 26 πόντους στον τελικό. Ήταν η δική του βραδιά. 

​

Στο πλευρό του, ο Τάρλατς, κυρίαρχος κάτω από τα καλάθια, ο Παπανικολάου που έκανε τα πάντα στο παρκέ, και βέβαια ο αρχηγός Γιώργος Σιγάλας, που ηγήθηκε με πάθος, δύναμη, καρδιά. Το τελικό 73-58 δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης. Δεν ήταν μια απλή νίκη. Ήταν ένας ερυθρόλευκος θρίαμβος, μια κορύφωση ετών προσπαθειών, απογοητεύσεων, ημιτελικών, τελικών που δεν έφτασαν στην κορυφή.  

​

Κι όταν ο Σιγάλας σήκωσε την κούπα στον ουρανό της Ρώμης, η Ευρώπη υποκλίθηκε. Η κατάκτηση του τροπαίου άνοιξε τον δρόμο για όσα θα ακολουθούσαν. Για την Κωνσταντινούπολη, το Λονδίνο, τα τέσσερα Final Four με τον Μπαρτζώκα στον πάγκο. 

​​​